Ik word in huize Boersma wel een geplaagd met “mijn mannetjes”. Ze vinden dat ik koloniaal geworden ben met de mensen die van alles voor mij doen. Iemand voor de was, iemand om op het huis te passen, om de rekeningen van water en elektriciteit te betalen en vooral om uit te vinden hoe alles werkt in een land waar veel procedures een mysterie zijn.
Tot voor kort reed ik bijna iedere dag in taxi's door de stad van de ene naar de andere afspraak. Omdat we geen kantoor hebben en omdat mijn baan is om de locale partners van Light for the World te helpen reis ik in een week heel kilometer door Addis Abeba af. Nou reis ik meestal met dezelfde taxi chauffeurs en zijn ook zij, onderdeel geworden van mijn cordon “mannetjes”. Ze hielpen me met kleine klussen zoals brieven posten of afgeven, met het vinden van de juiste plekken, gaven mij wijze raad en advies als ik ergens tegenaan liep of vingen me op als ik was uitgegleden in een modderplas (en lachten dan nog herhaaldelijk om de episode). Maar ze hielpen me vooral om door het chaotische verkeer van Addis te manoeuvreren.
Nu heb ik een auto.
Een van mijn huisgenoten is een jaar het land uit en heeft haar volkswagen kever voor mij achtergelaten. (Hij is oud. Hoe oud weet ik niet want ik weet niet hoe je dat kunt zien) Na de lange procedure om mijn rijbewijs om te zetten in een Ethiopisch rijbewijs mag ik me achter het stuur in het verkeer mengen.
De eerste dag
en ging er veel mis met de auto (ben geen automonteur maar iets met de accu en de contacten of zo) dus had ik mijn taxi chauffeurs weer paraat. De een was bij de auto en zorgde dat een monteur hem repareerde en de ander reed mij van de ene naar de andere afspraak. Als de auto stil stond wist ik niet hoe snel ik ze moest bellen.
Maar nu doet ie het en voel ik me best een beetje stoer omdat ik me zelfstandig door het verkeer van Addis Abeba beweeg. Ik zwaai naar de taxi chauffeurs als ik ze onderweg tegen kom en ze lachen me bemoedigend toe. Vanmorgen werd ik wakker en kon niet goed bedenken wat de handigste weg naar mijn plek van bestemming was. Ik kreeg ook een beetje de kriebels van mijn collega naast me hebben en met hem naar de andere kant van de stad moeten rijden. Ik heb één van de taxi chauffeurs gebeld en hij heeft ons keurig overal naar toe gebracht. Ik heb meteen gebruik gemaakt van de gelegenheid om hem te vragen wat ik moet doen met … en hoe het zit met … Vanmiddag was ik weer wat heldhaftiger en heb ik zelf gereden door de stad.
Je zou het een ontwenningskuur kunnen noemen. Of misschien mis ik ze gewoon. Het is zo fijn die “die mannetjes” die het leven makkelijker en gezelliger maken.
Liefs uit Ethiopië
Marieke
