Mijn pati\u00ebnten verlaten voor 3 weken was geen gemakkelijke beslissing, maar mijn ervaringen in Nederland waren heel bijzonder. Ik heb voor het eerst kunnen zien hoe het leven is buiten Ethiopi\u00eb. Op 15 januari 2011, ben ik voor het eerst van mijn leven de zee over gevlogen om Afrika te verlaten. In een XL vliegtuig van KLM zijn we vertrokken uit Addis Abeba en na een korte stop in Khartoem zijn we de door de donkere nacht gevlogen om de volgende ochtend op Schiphol te landen. De hele vlucht was ik opgewonden en ik heb geen oog dichtgedaan. Ik heb de hele nacht gelezen en films gekeken.
\nToen we op Schiphol aankwamen was het nog steeds donker. De kou viel me mee. Ik liet mijn paspoort aan de douane zien en wachtte af hoe hij mijn paspoort en mijzelf zou beoordelen. Na twee makkelijke vragen kreeg ik een stempel in mijn paspoort en met een \u201cwelkom in Nederland\u201d mocht ik het land in. Nadat we onze bagage hadden gevonden stond familie, die ons lief is, ons op te wachten.<\/p>\n
Mijn eerste rit met de trein was comfortabel. Met een OV fiets zijn we van het treinstation naar ons logeer adres gefietst. Van de OV fiets hebben we de eerste twee weken veel gebruik gemaakt. De eerste twee weken van ons verblijf hebben we een training gevolgd aan de universiteit van Amsterdam. In de laatste week hebben we familie bezocht, heb ik meegelopen in een academisch ziekenhuis en hebben we een geboorte gevierd.
\nDe cultuur, natuur en de omgeving was min of meer wat ik, door alle verhalen van Marieke, verwacht had. Maar het land, de expertise en de werkethos van de Nederlanders ging mijn verwachtingen te boven.<\/p>\n
Wat ik waardeer aan de Nederlanders:
\nZe wonen met 16 miljoen mensen op 41.528 vierkante km. Dat is minder dan 1\/26ste van Ethiopi\u00eb of minder dan een 5de van de provincie Amhara (waar wij nu wonen). Toch lijkt het of er een bescheiden plekje is voor iedereen.
\nDe Nederlanders zijn hard werkende mensen. Vlakke stukken land omringd door dijken, waar het water uitgepompt is en land is gewonnen. De polders waren voor mij een soort openlucht museum waarin verteld wordt hoe de Nederlanders zich aangepast hadden aan hun omgeving en de oplossingen die ze vonden om verder te kunnen leven in dit land.
\nIn Nederland lijkt succes op ieder professioneel gebeid de standaard. In de Universiteit waar ik twee weken les kreeg, lieten ze zien hoe dat informatie de kern is van leren. Informatie leek dan ook onuitputtelijk beschikbaar te zijn. Ik heb gelezen dat de Nederlanders 15 nobel prijzen hebben gewonnen. In Scheikunde, natuurkunde, geneeskunde, economie en vrede.
\nDe gezondheidszorg is uitmuntend. In mijn bezoek aan het ziekenhuis zag ik dat:
\n\u2022\tIedereen een ziektekostenverzekering heeft,
\n\u2022\tDe pati\u00ebnten goed ge\u00efnformeerd zijn,
\n\u2022\tIedereen toegang heeft tot goed opgeleide professionals,
\n\u2022\tHet systeem van hoge kwaliteit is,
\n\u2022\tEn de behandelingen uitmuntend zijn.
\nDe kans dat je in Nederland overlijdt aan cholera of tuberculose is klein. Dus hoe komen de Nederlanders erbij om elkaar uit te schelden voor \u201cklerelijer\u201d, \u201ckankerwijf\u201d en \u201ckrijg de pleuris\u201d?<\/p>\n
Dat iedereen in Nederland echt overal op de fiets naar toe gaat vond ik geweldig. Ik heb gelezen dat in de tweede wereldoorlog de nazi<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Mijn pati\u00ebnten verlaten voor 3 weken was geen gemakkelijke beslissing, maar mijn ervaringen in Nederland waren heel bijzonder. Ik heb voor het eerst kunnen zien hoe het leven is buiten Ethiopi\u00eb. Op 15 januari 2011, ben ik voor het eerst van mijn leven de zee over gevlogen om Afrika te\u2026<\/p>\n