{"id":271,"date":"2010-10-09T12:57:30","date_gmt":"2010-10-09T11:57:30","guid":{"rendered":"http:\/\/www.beletu.nl\/?p=271"},"modified":"2013-02-17T19:06:54","modified_gmt":"2013-02-17T18:06:54","slug":"duurzame-ontwikkeling","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.beletu.nl\/?p=271&lang=nl","title":{"rendered":"Duurzame ontwikkeling"},"content":{"rendered":"

In de wereld van de ontwikkelingssamenwerking wil iedereen graag horen hoe het werk duurzaam zal zijn. Het idee is dat je een project opzet en het project zichzelf op den duur gaat onderhouden. Microkrediet is een methode die grote duurzaamheid heeft. Mensen krijgen een lening en kunnen vervolgens voor zichzelf zorgen. Het zou nog duurzamer zijn als voorafgaande aan de verstrekking van de krediet mensen ook nog een training kregen om het geld wat ze verdienen te kunnen managen en misschien als het nodig is ook nog een vak leren zoals timmerman of leer bewerken. Onderwijs wordt ook als duurzaam gezien. Investeren in onderwijs is immers investeren in de toekomst.
\nIn dat laatste onderwerp hebben wij, met wat geld dat over was van een van onze bruiloftsgasten, willen investeren. Er is namelijk een straatjochie hier in Bahir Dahr (laten we hem Johannes noemen). Johannes komt oorspronkelijk uit Gondar en ik ken hem al jaren via het straatkinderen project van Nigist (Yenege Tesfa). Johannes woonde bij zijn oma en oom in huis. Zijn oom was regelmatig gewelddadig tegen hem en had een aantal maal een tijdje in de gevangenis doorgebracht als hij het weer eens al te bont had gemaakt. In huis was er weinig interesse voor Johannes en hij trok dus regelmatig de straat op. Nigist had verschillende malen geprobeerd om hem te helpen maar die hulp strandde altijd. Als hij schoolspullen kreeg ging hij de eerste weken braaf en enthousiast naar school maar na een maand of twee lokte de straat weer en stopte hij toch maar met school. Thuis interesseerde het niemand. Wat ook opviel was dat Johannes heel slecht stil kon zitten. Als hij mee mocht doen met een van de trainingen van Yenege Tesfa zat hij met een vriendje altijd achter in op zijn stoel te draaien en wilden ze beiden na een half uurtje graag wat anders doen of waren ze aan het rondwandelen (klieren zou mijn moeder het genoemd hebben). De kans is groot dat Johannes een vorm van ADHD heeft maar in Ethiopi\u00eb heet hij een lastig kind. Maar was Johannes nu zo opvallend maakt, is dat hij heel sociaal is en dingen op een hele goede manier kan brengen. Sinds hij van Gondar naar Bahir Dahr was getrokken was ik hem regelmatig tegen gekomen in het centrum. Hij komt dan vaak mee om even te helpen met de boodschappen en klets dan aan een stuk door. Hij vraagt dan vaak om geld (wat ik hem niet wil geven) en vertelt tussen door nog even dat hij een heel lekker ontbijt heeft gehad maar dat het van middag eten nog nie<\/p>\n

buy orlistat online<\/a><\/div>\n

t was gekomen. We zijn klaar met de boodschappen en ik heb wel zin in een kop koffie. Johannes gaat mee en ik vraag of hij ook wat wil eten. Hij zegt dat een kopje thee genoeg is en als ik hem nou minder geef dan een maaltijd zou kosten dan kan hij vannacht onder dak slapen. Terwijl ik zwicht vertelt hij ook nog heel serieus dat hij er misschien toch maar een bundel zakdoekjes van gaat kopen en als hij die dan weer verkoopt heeft hij genoeg voor een bed en eten vanavond. En zo weet Johannes mij altijd tot dingen te bewegen.
\nHet nieuwe school jaar kwam eraan zo kwam de vraag van Johannes of we wilden helpen met schoolspullen kopen. Een uniform, schriften en schoenen (hij liep al weken op blote voeten). We hebben samen nog even overlegd of we wel moesten investeren in een jochie wat al zo vaak gestopt was met school maar een kind is een kind en alle kinderen verdienen een 100ste kans. (We hebben onze overwegingen wel even overlegd met de goede gever, want transparantie is een ander belangrijk item in de ontwikkelingssamenwerking \ud83d\ude42 )
\nAlles was aangeschaft en het schooljaar was begonnen. Twee weken later kwam er een vriendje van Johannes langs om ons te vertellen dat hij voor 12% van de aanschaf prijs het school uniform had overgenomen van Johannes omdat hij toch maar niet van plan was om naar school te gaan. De schoenen had hij waarschijnlijk ook al verkocht. We waren beiden niet heel erg verbaasd dat dit gebeurd was. Misschien alleen dat hij zelfs de maand niet vol gemaakt had. En nu hebben we twee kinderen geholpen. Johannes kan zich weer even bedruipen op straat en een jongetje wat echt graag naar school wilde maar het geld niet had, heeft voor een appel en een ei een schooluniform aangeschaft. Het is extra duurzaam volgens de geleerden omdat hij er zelf iets voor gedaan heeft. En onze Johannes blijft nog een tijdje een boefje maar het blijft ook vooral een kind. En kinderen verdienen een 101ste kans. Dat zou toch eigenlijk het principe moeten worden van duurzame ontwikkeling als het om kinderen gaat?
\nLieve Groeten Marieke
\np.s. de foto bij dit bericht is gemaakt door de fotograaf Geert Soeijer www.geert-snoeijer.com<\/p>\n

\"\"\"\"<\/a> <\/p>\n

zp8497586rq<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

In de wereld van de ontwikkelingssamenwerking wil iedereen graag horen hoe het werk duurzaam zal zijn. Het idee is dat je een project opzet en het project zichzelf op den duur gaat onderhouden. Microkrediet is een methode die grote duurzaamheid heeft. Mensen krijgen een lening en kunnen vervolgens voor zichzelf\u2026<\/p>\n

Continue reading<\/span><\/i><\/a> <\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-271","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_shortlink":"https:\/\/wp.me\/pUoCM-4n","jetpack-related-posts":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.beletu.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/271","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.beletu.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.beletu.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.beletu.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.beletu.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=271"}],"version-history":[{"count":20,"href":"https:\/\/www.beletu.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/271\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":651,"href":"https:\/\/www.beletu.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/271\/revisions\/651"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.beletu.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=271"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.beletu.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=271"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.beletu.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=271"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}