Het heeft gister heel hard geregend in Bahir Dahr, de stad waar ik nu samenwoon met Wendemagegn. Het voelt of de wereld flink opgefrist is en misschien is dat wel wat ik nodig had om eindelijk weer eens achter de laptop te kruipen en jullie iets te schrijven over het leven in Ethiopië. Het was geen gebrek aan verhalen, er gebeurt hier nog steeds genoeg. Een verhaal wat al lange tijd klaar ligt om verteld te worden is het verhaal van 'Teacher Tadios':
Afgelopen december heb ik samen met Wendemagegn gewandeld door de Ethiopische hooglanden. Het eerste deel was in het nationale park de Siemien en daarna daalden we af de vallei in richting de Tekeze rivier. De eerste dagen buiten het park liepen we tussen hoge bergkammen. Tussen die bergen waar je alleen te voet of per paard kan komen wonen de 'Ago' mensen. In dit gebied heeft de huidige overheid, toen ze nog een rebellenleger waren tegen het regiem van Mengistu Haile Mariam, schuil gehouden en hun strijdt gevoerd. Hoewel het gebied ons totaal van de wereld afgesneden leek woonden er ook mensen. En dus ook kinderen die naar school gingen. De scholen waren soms van bakstenen gebouwd en hadden glazen ruiten, maar meestal waren de scholen gemaakt van takken en waren de bankjes voor de kinderen gemaakt van modder en stenen.
Op een ochtend toen we weer verder trokken liepen we samen met een groepje kinderen en een leraar die op weg waren naar school. De leraar Tadios, wilde graag weer eens zijn Engels oefenen en knoopte een gesprek met ons aan. Hij vertelde dat hij geboren en getogen was in het dorp waar we net langs gelopen waren. Omdat hij de slimste jongen van de klas was mocht hij na de middelbare school een 1-jarige opleiding doen om leraar te word
en. Hij is vervolgens gaan werken in zijn eigen dorp. In de zomer heeft hij in 4 jaar tijd een MBO diploma gehaald en op het moment ging hij ‘s zomers naar de universiteit van Gondar voor zijn HBO opleiding. Hij was diep onder de indruk dat wij een master hadden gedaan en kreeg een vastberaden blik in zijn ogen…
Toen we bij de school aankwamen zagen we weer een groepje takkenbossen die dienst deden als klaslokalen. Terwijl de kinderen klaar gingen staan om het volkslied te zingen bij het hijsen van de vlag, liet Tadios ons het klaslokaal zien waar hij les gaf. Hij had met stukjes karton, van een verpakking, een klok gemaakt. Op grote keien had hij tekening gemaakt met de Engelse woorden eronder. Van modder waren allemaal attributen gemaakt die hem hielpen bij het les geven. Hij vertelde verlegen dat het allemaal niet veel was en dat ze weinig materialen kregen omdat hun school zo moeilijk te bereiken was.
We hadden ons al een paar dagen afgevraagd of de kinderen die hier opgroeien ook een kans hadden om een eigen wending aan hun leven te geven. Misschien zat er niets anders op dan dat ze allemaal op de kleine stukjes land gingen werken en de schapen hoeden. Maar nu wisten we dat teacher Tadios er was, die creatief en gemotiveerd deze kinderen leerde dromen en ze nieuwe opties gaf. We liepen vrolijk verder met een lichte spijt dat we Tadios niet hadden gevraagd hoe we hem wat materialen konden toesturen. Maar waarschijnlijk heeft hij dat wel helemaal niet nodig.
