Nadat ik in de training voor straatkinderen op de barricade heb gestaan voor straatkinderen met een handicap, was ik weer eens in Gondar bij Nigisti. Een tijdje geleden heeft het revalidatie programma waar ik mee werk, aan Yenege Tesfa gevraagd of ze een jongetje met een lichamelijke handicap kunnen opnemen in hun programma. Nigisti aarzelde in eerste instantie omdat Yenege Tesfa het beleid heeft om kinderen weliswaar hulp te geven op een manier die ze niet helemaal van de straat verwijdert. Zo krijgen de kids een bed en een dak boven hun hoofd. Ze worden voorzien in schoolspullen. Ze krijgen dagelijks brood en wekelijks fruit maar voor hun middag kostje moeten ze zelf werken. Daarvoor krijgen ze dan weer de middelen om bij te verdienen. Dat klinkt in de Nederlandse context misschien als kinderarbeid, maar het is de realiteit van veel kinderen in een arm land als Ethiopië.
Ik ben ooit op bezoek geweest in een kindertehuis dat wees kinderen opvangt in Gondar. Dat kindertehuis leek meer op Zwitserland dan op Ethiopië. Het was heel raar om rond te lopen in een wereld die luxer was dan ieder huishouden wat ik in Gondar had gezien. Kinderen die van de straat kwamen en nu totaal verwijderd van de samenleving leken te leven.
Nigist kiest daar niet voor en helpt de kinderen op een manier die ze dicht bij de realiteit houdt waar ze vandaan komen, maar die ze wel kansen biedt die ze niet hadden op de straat.
Nigist was bang dat ons vriendje met zijn krukken en spalken niet in staat zou zijn om zichzelf te handhaven tussen de andere kinderen. Toen kwamen mijn werk en hobby ineens heel dicht bij elkaar. Samen met mijn collega Sophia ben ik gaan kijken hoe het jochie liep rond de shelter waar de kinderen wonen. Ik stond zelf soms te wiebelen op mijn benen terwijl we over de slechte weg liepen en over de boomstammen heen stapten. Maar onze vriend deed het lang niet slecht. We hebben afgesproken dat hij net als alle andere kinderen behandeld zal worden, als hij speciale dingen nodig heeft (een rolstoel voor de lange afstanden bijvoorbeeld) kan Nigisti bij het revalidatieprogramma
terecht. Toen we weg gingen zat er een jochie intens tevreden glimlach op het bankje van de shelter. Hij hoort er nu helemaal bij en is deel van de groep. Iets zegt me dat hij deze kans niet zomaar zal laten glippen.
In Ethiopië is er niet voor iedereen een tweede kans. Kinderen wordt heel vaak ingeprent dat ze hun best moeten doen want als het nu niet lukt wordt het nooit meer wat. Het schoolsysteem is daar een goed voorbeeld van. Her-tentamens bestaan niet. Als het niet lukt is het, jammer dan. Eén of twee vakken mogen het volgend jaar over gedaan worden maar anders is het einde kans. Shimilesh heeft het niet makkelijk de laatste tijd. Hij is ziek en gestrest. Hij heeft zijn tentamens niet gemaakt en moet nu maar afwachten of hij weer toegelaten kan worden om het semester over te doen. Hij kwam als een bang vogeltje naar me toe. Hij had ons allemaal teleurgesteld want wij van Beletu boden hem kansen en hij bakte er niets van! Ik moest toen denken aan de keer dat ik tentamen moest doen voor eerste hulp, in mijn fysiotherapie opleiding. Ik moest lang wachten voor het tentamen en we zaten allemaal wat lacherig op de gang. Ik zei toen tegen mijn mede studenten dat het lastigste van het tentamen was dat het zooooo dom zou staan als je dit tentamen niet zou halen. Ik bakte er helemaal niets van en heb (ik beken het nu voor de hele wereld) her-tentamen moeten doen voor 1ste hulp. (Het tentamen dat als het makkelijkst bekend staat in de hele
opleiding :-/ ). Ik heb erg mijn best gedaan om Shimilesh de pep talk te geven die hij nodig leek te hebben. Ik heb hem verzekerd dat ik niet teleurgesteld in hem was en dat zelfs als hij de opleiding nooit af zou maken ik hem niet als een “mislukt project” zou zien. We hebben het allemaal wel eens moeilijk en als de kansen niet voor het oprapen liggen kan het leven heel hard zijn. We gaan kijken of hij nog in de herkansing mag. Het zou natuurlijk leuk zijn.
Donderdag begint hier het nieuwe jaar. We hebben allemaal weer nieuwe kansen en kunnen ons weer opladen met goede voornemens. Voor jullie allemaal een goed 2001!
Liefs Marieke