Een maand geleden werd ik gevraagd om mee te doen aan een straatkinderen-training. Ik was gevraagd om het onderwerp straatkinderen met een handicap aan te kaarten bij de organisaties die voor straatkinderen werken.
Ik was net terug uit Zuid Soedan en er lag een stapel werk te wachten. Nu had ik een training van vier dagen en zou er weer een week voorbij gaan zonder aan die stapel te werken. Straatkinderen was een onderwerp wat wel te maken heeft met mijn werk, maar wel zijdelings. Ik nam me voor om de eerste dag te kijken hoe het zou zijn en daarna te beslissen of ik zou blijven. Ik ben gebleven!
Onze trainer was een katholieke priester die al 20 jaar voor straatkinderen in Afrika werkt.Zijn eerste uitspraak was: “Ieder kind heeft het recht om straatkind te zijn”. Daar stonden we met z'n alles klaar om de kinderen van de straat te redden en nu zei deze beste man dat ze op straat mochten bijven? Maar in mijn ogen kreeg hij wel gelijk. Als we het recht van het kind om op straat te wonen niet erkennen werken we nooit aan de bescherming van de kinderen op de straat. Zolang de politie de kinderen als gespuis beschouwt die de mensen in de stad lastig valt, zal hun leven altijd vol geweld en gevaar blijven. Sommige kinderen hebben zoveel meegemaakt voor ze op straat gingen wonen. Hebben ze daarom geen rechten meer? Onze trainer prees alle projecten die gaande waren in Addis maar vroeg ons allemaal wat we doen voor de massa's kinderen die op straat leven.
Toen moesten we de straat op
. Twee uur lopen door een heel klein stukje van de stad. Kijken waar de kinderen van de straat zijn. Ze vragen naar hun verhaal. Ons onderzoeksgebied was rond de grootste Orthodoxe kerk van Addis, de duurste huizen van de stad en het viaduct die een hoop kinderen hun ‘huis’ noemen. Zo leerde ik Lidya (4) kennen die rond haar moeder drentelde die op straat lag te slapen. Ze vertelde ons dat haar moeder ziek was en ze wist niet waarom. De jongens onder het viaduct waren met drugs in de weer, waren aan het tafelvoetballen en vertelden ons dat de politie eergister al hun spullen had verbrand. Ze bezaten nu alleen nog maar wat ze die nacht aan hadden.
Bij de kerk was een groep jongens van rond de tien jaar. Sommigen hadden een thuis en probeerde werk te vinden voor de dag. Eén van hen woonde op straat, hij was doof en sprak geen gebarentaal. Toen ik de andere jongens vroeg naar zijn naam vertelden ze dat hij geen naam heeft. Zelfs de honden hebben meestal een naam. Maar dit jongetje had er geen!
Gehaaid als straatkinderen zijn hadden ze vlug naast het kopje thee dat ik voor ze besteld had wat eten besteld. Nu zat er voor € 0,75 weer wat suiker en eten in de maag van zes kinderen. En gingen zij weer opweg naar het volgende wat ze van straat konden schrapen.
Ik ben iemand aan het zoeken uit de dovengemeendschap die dit jongetje een taal en naam kan geven. Hij mag dan recht hebben op de straat maar volgens mij heeft hij ook recht op een naam.
Een groet uit mijn (t)huis in Addis
Marieke