Om geen plagiaat te plegen zal ik meteen bekennen dat de titel van dit stukje gejat is. Het was het thema van de dienst waarin ons kleine meisje werd voorgesteld aan de gemeente in Nederland. Het ging die dag o.a. over de ogen van Wendemagegn die als vreemdeling in Nederland ons zou kunnen vertellen of we nog op de goede weg zitten. Ik moest aan dat thema denken bij een voorval dat al maanden geleden heeft plaatsgevonden.
Als je in een ander land woont kijk je als “vreemdeling” vaak anders tegen dingen aan. Als je dan ook nog praatgraag en nieuwsgierig bent zoals ik, zul je regelmatig vragen stellen naar het waarom dingen gaan zoals ze gaan. Ondanks dat ik in de jaren dat ik hier woon veel vragen niet meer stel omdat ze ook deel zijn geworden van mijn leven zijn geworden, blijven er toch dingen die je niet begrijpt of die anders gaan dan je verwacht. Voor ik in juni naar Nederland vertrok ben ik met Wendemagegn naar Abuna Hara geweest, het klooster waar mijn laatste weblog over ging. Bij vertrek wilde ik nog even kijken bij het Heilige water maar dat water was niet toegankelijk voor vrouwen. Zij kunnen namelijk met hun erfzonde het water ontheiligen. De priester vroeg me of er bij ons in de kerk ook plekken zijn waar vrouwen niet mogen komen en ik vertelde dat de “priester” bij ons in de kerk een vrouw is. Hij glimlachte toen ik hem dat vertelde.
Wat me zo verbaasd over
de plek van vrouwen in de Ethiopische Orthodoxe kerk is dat ik er nooit een discussie over hoor. Vrouwen emancipatie is vaak een onderwerp van gesprek en hoewel gelijke posities voor mannen en vrouwen, net als in Nederland, niet altijd vanzelfsprekend is heb je als vrouw in Ethiopië door middel van opleiding en vervolgens werk zeker kans op vrijheid en een carrière. Ik bracht het onderwerp ter sprake bij een vriendin van ons en vroeg haar hoe dit voor haar was. Ik merkte al snel dat ik een verkeerde vraag gesteld had en we schoven naar een volgend onderwerp alsof ik het nooit genoemd had. Thuis vroeg ik aan Wendemagegn wat er misging met mijn vraag en hij vertelde dat het een moeilijk onderwerp is, omdat vragen stellen over je geloof wel eens meer dan alleen die kwestie zou kunnen doen wankelen. In mijn naïviteit (of met mijn grote mond) had ik bijna iemands geloof doen wankelen.
De ogen van de vreemdeling kunnen ons op het juiste pad houden en meestal merk ik dat je als vreemdeling heel veel kunt maken omdat je de cultuur nooit helemaal doorgrond. Maar soms sta je ineens aan de andere kant van een grens. Gelukkig mag je die fouten meestal maken en krijg je alleen geen antwoord op je vraag. Morgen wordt ons dochtertje gedoopt in de Ethiopisch Orthodoxe kerk. De toekomst zal ons leren hoe zij vragen gaat stellen en beantwoorden als iemand waarvan twee culturen geen vreemden zijn.