Ik weet niet of het programma Idols nog bestaat in Nederland maar het heeft inmiddels ook zijn weg naar Ethiopië gevonden. Elke zaterdagmiddag tot 3 uur zit half Ethiopië (van diegenen dan die een tv bezitten) voor de buis om te kijken hoe het nieuwe talent het land kan verbazen, ontroeren of aan 't lachen krijgen. Nadat het programma alleen in Addis bestond is er nu een competitie die alle regio’s van het land afgaat. Verschillende rondes worden gehouden in elke provincie en uiteindelijk komen de finalisten naar Addis. Wat zo bijzonder is aan de Ethiopische Idols is dat heel veel van de participanten traditionele dans of zang opvoeren. En omdat het programma alle provincies van Ethiopië afreist, krijg je alle tradities en een enorme variëteit aan culturen te zien. Bij een reis door Ethiopië krijgen veel toeristen de vraag; “Wat vind je van onze cultuur?” Dat is nogal een algemene vraag. Meestal willen mensen weten of de injera (zure pannenkoek) goed smaakt, of de witte kleding van de Amhara en Tigrinya stammen goed staat, of de muziek mooi is en hoe het schouderdansen in de smaak valt. Allemaal deel van de cultuur van de noordelijke stammen van de Amhara e
n Tigrinya. Maar Ethiopië is zoveel meer. De mensen in Harar hebben veel weg van Arabieren (volgens Rinske vind je dit alleen als je eerst andere delen van Ethiopië hebt gezien en niet meteen naar deze streek wordt mee genomen, als kenner van de Arabische wereld). De Afar die door de Dankil-depression trekken met hun kamelen. De kleine stammen in het zuiden die over koeien springen of klei platen in hun lippen hebben. De Gambela die in het extreme groene en vruchtbare gebied van de bomen eten en hun koeien weiden. De Gumuz, Oromo, Sidama, Ago, Silti, Hamar, Guragey, en en en….
Een populair programma als Idols laat al die tradities zien en een kundige en ook nog vriendelijke jury legt uit hoe al die dansen en al dat gezang behoort te klinken, welke technieken er zijn en hoe de presentatie verbeterd kan worden. Er zijn ook een aantal jongeren die 'MTV-dansen' of hun eigen optreden verzinnen maar bijna niemand zingt in het Engels en vooral veel jongeren zijn trots op hun traditionele kleding, muziek en dans.
Natuurlijk is globalisering in Ethiopië ook merkbaar en willen jongeren de juiste kleding, films, mobieltjes en muziek hebben. Maar het tribalisme of misschien de trots van de mensen van dit nooit gekolonialiseerde land maakt ook dat de tradities blijven bloeien. Soms ten koste van ontwikkeling maar vaak zoals bij deze Idols-show als een behoud van diversiteit in deze wereld.
Met groeten uit Bahir Dar
Marieke