De boeren hebben geoogst en er wordt volop gedorst op dit moment in Ethiopië. Terwijl dit werk, met ossen die rondjes lopen over de dorsvloer plaats vond, waren wij aan het wandelen langs de Geralta rost massieven. In het noorden van Ethiopië (tussen de steden Mekele en Addigrat) liggen een reeks bergen die eigenlijk hele grote rotsen zijn. De hele noordelijke provincie van Ethiopië (Tigray) bestaat uit heel veel rotsen en stenen. Een moeilijk te bewerken en indrukwekkend landschap. Tigray is ook de plek waar zowel het Jodendom, het Christendom als de Islam voor het eerst in Ethiopië opkwamen. Omdat in het begin van het christendom er nogal wat weerstand tegen het nieuwe geloof was, waren kerken erg kwetsbaar voor bestorming en verbranding. Het rotsige gebied in Tigray leende zich uitstekend voor schuilkerken. Er zijn 150 rotskerken bekend in Tigray en niemand weet hoeveel het totaal aantal schuilkerken is. Eén van de gidsen die we onderweg tegen kwamen beweerde dat er 15 kerken in de Geralta massief liggen, wij hebben er 4 bezocht.
Onze wandeltocht begon in Hauzin waar de bus ons over een hobbelige weg naar toe bracht. Na een wandeling om het dorp en een nachtje in het lokale hotel togen we naar de hoge rotsen. Onze eerste kerk was meteen de meest moeilijk bereikbare kerk. Na een tijdje pittig de berg opwandelen moesten we rots klimmen. Kleine gaten in de rots om je hand of voet in de zetten en recht omhoog de berg op. Toen we boven waren en over een richeltje langs de afgrond waren gelopen was er ineens een deur de rots in. De Abuna Yemata kerk is gesticht door een heilige die uit Syrie was gekomen. Zowel de kerk als de schilderingen waren uit de 6de eeuw. Wendemagegn was voor de korte pittige route op de terugweg waardoor we op elkaars armen en duwtjes moesten rekenen om de rotsen te beklimmen.
De tweede en derde kerk waren makkelijker te bereiken. Beiden waren op de doorgaande weg. De eerste verscholen tegen de rots en achter heel veel groen. De tweede kerk had de aanv
allen van Jodit Gudit die veel kerken heeft verbrand maar nauwelijks overleefd. Deze kerk was ondergronds en uit 338 er waren nog 2 oude schildering uit die tijd bewaard gebleven.
De laatste kerk was boven op een rots en hoewel we niet meer hoefden te klimmen in de rotsen zijn we toch een pittige berg opgegaan met smalle doorgangetjes. Plotseling waren er allemaal olijfbomen (zo zonde dat niemand de vruchten plukt en eet). Op de bergwand een gigantische kerk, Zion Abuna Abraham (585 na Chr) helemaal uit de rots gehouwen met enorme pilaren ook van rots, prachtige kruisen en afbeeldingen uit de rots gehouwen en oude schilderingen op de muur.
Daarna was het nog anderhalve dag teruglopen naar Mekele (het was beter als we er twee en een halve dag van hadden gemaakt). Terwijl we door het soms dorre landschap wandelden moest ik steeds maar denken, wat deden wij ook alweer toen deze kerken gebouwd werden? We hebben in Friesland in 745 eerst Bonnefatius nog bij Dokkum vermoord. Tegelijkertijd hadden de mensen hier al zoveel kennis maar sindsdien lijkt de tijd te hebben stil gestaan. De koeien waren er om het graan te dorsen en de mensen baden nog steeds in dezelfde oude kerken volgens dezelfde oude tradities. Nou is niet alles hetzelfde gebleven, want geen dorp was zo klein of er is mobiel bereik en onze gids was blijkbaar populair want iedere dag was hij wel een gids aan het regelen omdat hij zelf niet naar de lodge kon komen om toeristen de rotsen op te leiden.
Zo wandelende we verder door oude en nieuwe tijd toen na een veel te lange wandeling (10 uur) op de laatste dag een vriend ons stond op te wachten in onze eigen auto bij de cementfabriek van Mekele. Voor ons dus geen kerstbomen en kerstkransjes en zeker geen sneeuw, maar wel hele oude wortels van het christendom om ons in de kerstsferen te brengen.