Een week van liefdes drama’s

Alweer twee maanden geleden had ik een gesprek in de auto met Andualem die mij twee keer per week naar Gondar rijdt. Op die dagen zitten we ruim 5 uur bij elkaar in de auto en passeren heel wat onderwerpen de revue. Op een van die dagen had ik een cd opgezet met Hollandse hits van een paar jaar geleden en zo kwam het liedje 'moppie moppie moppie, ik vind je helemaal toppie' voorbij. Ik vertelde toen het verhaal van mijn broertje die helemaal gechoqueerd was dat mijn zusjes vriend haar moppie noemde. We hebben toen een lang gesprek gehad over hoe de liefde geuit wordt en soms niet geuit wordt. In vergelijking tot Friese of misschien wel Noord-Nederlandse stugheid over de liefde zijn Ethiopiërs veel dramatischer en expressiever over dit onderwerp. Maar soms resulteert de drama van de liefde ook in een tekort aan woorden.

Het eerste verhaal werd me verteld door een collega CBR-werker. Haar nicht was al tijden goed bevriend met een studiegenoot. Na hun afstuderen zagen ze elkaar vaker en werd hun vriendschap steeds hechter. Maar hoe het zat en wat ze van elkaar vonden werd niet uitgesproken. Vorige week vroeg hij of zij naar zijn ouderlijk huis wilde komen omdat hij haar graag wilde voorstellen aan zijn familie. In Ethiopië is dat best een grote stap maar zij stemde in. Bij zijn ouders aangekomen was er een groot feest gaande met taart en eten en een videocamera om het allemaal vast te leggen. Ze werd enthousiast door familieleden als nieuw lid verwelkomd. Er was nog niets gebeurd tussen de twee en ze hadden elkaar nog nooit laten weten wat ze voor elkaar voelden. Nadat zij geschokt het verhaal aan haar familie had verteld en niet meer wist wat ze nu moest doen, werd in de loop van de week duidelijk dat ze beiden wel wat voor elkaar voelden maar te verlegen en te bang waren dat ze afgewezen zouden worden door de ander. Gelukkig waren er nichtjes en anderen die

konden bemiddelen.

Het tweede verhaal gebeurde dichter bij huis. Onze wacht wordt al een jaar de liefde verklaard door een buurmeisje maar de liefde is niet wederzijds. Afgelopen week, terwijl ik niet thuis was, was er een drama. Hoe het allemaal gegaan is, is mij nog niet duidelijk maar uiteindelijk stond een hele groep buren tegen elkaar te schreeuwen. Diezelfde avond kregen we stenen naar ons huis gegooid. Abeba ,onze hulp, kwam verontwaardigd het huis in gewandeld en ik moest mee om met het meisje te praten (omdat de auto misschien wel beschadigd zou raken door de stenen). Ik voelde me wat ongemakkelijke onder de situatie, maar onze overbuurman (die een gerespecteerde oudere man is in de buurt) werd ook opgetrommeld en gezamenlijk gingen we naar het huis van het meisje. Daar aangekomen werd er een lang gesprek gevoerd waarin ik alleen maar een figurantenrol speelde. De buurman stelde vragen en gaf vooral een lange preek. Over hoe je met elkaar omgaat en dat het niet slim is om met stenen te gaan gooien omdat de hele buurt dan slechte dingen van haar gaat denken. Ze spraken af dat als er problemen waren het meisje naar de ouderen in de gemeenschap kon gaan en dat ze zo problemen op konden lossen. Thuis gekomen vertelde de hulp nog dat onze wacht geen man was voor een vrouw. Hij zit op school en gaat dagelijks naar de kerk en daar hoort geen meisje bij…
Diezelfde avond heb ik Wendemagegn van het vliegveld gehaald. We hadden elkaar door mijn reizen alweer een aantal weken niet gezien en dit weekend is hij in Addis. Hij noemt me geen moppie en gelukkig is er geen drama in ons liefdesleven. De volgende dag waren we samen bij vrienden van Wendemagegn en hebben we mee gedacht waar ze een feestzaal konden vinden voor het huwelijk van de oudste dochter. Er moesten maar liefs 1000 mensen kunnen komen. Want als de liefde bezegeld wordt moet dat groots en ceremonieel gevierd worden.