Dopen is ook cultureel

  • Dutch

Translate original post with Google Translate

Als ik de titel van dit stukje lees denk ik zelf, hé hé dat is zo klaar als een klontje, maar toch had ik er niet helemaal bij stil gestaan wat de doop van mijn dochtertje in de Ethiopisch-orthodoxe kerk voor mij zou betekenen. Toen ik voor het eerst Wendemagegn’s broer leerde kennen (we hadden al trouwplannen) heb ik laten vallen dat het waarschijnlijk niet zou lukken om in de Orthodoxe kerk te trouwen maar dat als we kinderen zouden hebben ze wat mij betreft wel in de Ethiopisch-orthodoxe kerk gedoopt mochten worden. We hadden het er nooit samen over gehad en Wendemagegn keek nogal verbaasd maar na die opmerking is dit altijd zo gebleven en hebben we geen verdere discussie gehad over dit onderwerp.
Nu we een klein meisje hebben en ze 80 dagen oud was op 31 oktober was het tijd voor haar doop. De eerste culturele hobbel kwam al voor de doop. We moesten haar hoofdje kaal scheren. Er was een eindeloze discussie gaande over of het cultuur of religie was en uiteindelijk was de beslissing dat het eraf moest. Al die leuke zwarte zachte haartjes zijn weg en ze lijkt nu op een gevangene omdat Wende en ik niet heel precies alles eraf kregen hebben terwijl ze vrolijk met haar hoofdje bewoog ;-s. Na de doop ging de discussie vrolijk verder omdat het volgens veel mensen niet nodig is en volgens andere wel. Het andere kindje wat op dezelfde dag gedoopt werd was niet kaal geschoren en niemand leek er bezwaar tegen te hebben.

Dopen gebeurd hier in de vroege ochtend, om half zes waren we bij de kerk. Grieta in de doopjurk waarin ikzelf en mijn zussen en broer gedoopt zijn. Er konden maar twee knoopjes dicht want ze is eigenlijk al een beetje te groot. Ze had gedronken en we konden er tegen. De doop vond plaats buiten de kerk in een gebouwtje op het kerkterrein. Wanneer de doop precies zou plaatsvinden was onduidelijk en verschillende keren ging iemand vragen of er ook een priester kwam. Na een half uur wachten kwamen de priesters. De doop zelf was prachtig. Een van de priesters had een hele goede stem en bijna alle delen van de liturgie zijn gezongen. Ik begreep zowaar waar de Bijbellezing over ging en was verbaasd dat halverwege de Bijbellezing het zingen weer verder ging waardoor niemand het meer kon verstaan. Voor de baby’s was het heerlijk en ze sliepen allebei. De belangrijkste rol in de doop is voor de peetmoeder. Zij belooft om haar petekind te onderrichten in de kerk leer EN om haar make-up te verzorgen als ze gaat trouwen?! Na zingen en beloften moesten de kleren uit en werd eerst het jongetje en toen Grieta door het kruis heen gedoucht met het doop water. Ze heeft de hele boel bij elkaar gekrijst en zelfs de priester werd er verlegen van. Vervolgens gaan de kinderen met de peetmoeder of vader de kerk in om het heilig avondmaal te krijgen. Na het avondmaal moest ze aan de borst maar dat had niemand me verteld en ik had een Ethiopische jurk aan met een hoge sluiting. De hele jurk moets ik optillen om haar te kunnen voeden. Gedoe, gedoe en toen hoefde het weer niet maar ze bleven het maar zeggen. Ik begreep het niet zo goed want ze was heel erg zoet. Bleek dat ze het avondmaal niet per ongeluk mocht uitspugen en dat het daarom met een beetje melk weggespoeld moest worden. Achter de rokken van de anderen heb ik in de kerk in mijn ondergoed gezeten en Grieta hield haar lippen stijf op elkaar. We hebben toen maar gedaan alsof. Dat avondmaal is er trouwens keurig in gebleven.

Thuis was het feest. We hadden met anderen het vlees van een koe gedeeld. En de hele familie kwam langs, er zijn wel 100 mensen geweest. In Ethiopië wordt eten gezien als meevieren. Veel mensen zeggen ook niet “ik was er niet bij”, maar “ik heb niet gegeten voor haar doop”. In de kerk waren we maar met een heel klein groepje en men verwacht ook niet dat mensen daar komen. Bij de doop zijn is mee eten. Ik heb nooit geweten dat Wendemagegn zoveel familie had. Het was voor zijn ouders ook een soort reünie. Grieta was ondertussen wel aardig van slag van alle drukte knuffels en zoenen, dus wij hebben ook heel wat tijd met haar op onze slaapkamer doorgebracht. Je mag namelijk niet huilen op de dag van je doop…

De volgende ochtend was ons huis een grote ravage en waren er heeeeeel veel muggen in huis. Onze hulp Marta ging geduldig aan de slag en voor de lunch was alles weer spik en span.

Voor mij was het een rare dag. Ik leek vooral gestrest over “wat er nu weer moest gebeuren”. Tegerlijkertijd was de ceremonie prachtig en was het ontzettend leuk om Wendemagegn’s familie en al onze buren over de vloer te hebben. Mensen zijn vaak toch wat voorzichtig om het huis van de buitenlander binnen te komen en het lijkt of we dat nu hebben doorbroken. Ik hoop dat ons kleine meisje beide culturen en gewoonte gaat begrijpen en vooral in beide culturen zich thuis gaat voelen.

Exelon

2 Comments

  1. Tjitske Bruinsma

    Lieve Marieke,
    Dank voor het delen met ons van je ervaringen. Ik weet zeker, dat de dochter van Marieke, zelfs meer dan zich gewoon thuis gaat voelen in beide culturen. Wat jij van je ouders meekreeg, geef je weer door aan je dochter en met zo’n voorgeschiedenis, zal zij hier weer boven uit stijgen. Een fijn weekend in Addis.
    Love en een extra knuffel voor Grieta.
    Tjitske

  2. Anneke Zijlstra

    Dag Marieke,

    Wat bijzonder om jouw ervaring van het dopen te lezen. Jij maakt nu mee hoe het voelt om in een situatie te verkeren zonder dat je allerlei codes kent, maar jullie kleine Grieta zal op natuurlijke wijze een vorm vinden hierin. En zo zal zij een prachtige bijdrage leveren, onbedoeld, onbewust, aan het onderlinge begrip tussen mensen uit verschillende culturen.
    Ik wens jullie namens Meinard hele goede kerstdagen toe en voor 2012 ‘Folle lok en seine!’.
    Liefs,

    Anneke

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.